“Ibu, Syfa enggak mau sekolah.” Gadis kecilku pulang sekolah menenteng isak.
“Lho, katanya mau jadi anak pinter.”
“Syfa, takut mati. Atap sekolah mau roboh, dan dindingnya bolong. Banyak anjing liar.”
Isteriku mengelus rambut anakku. Lembut. Kasih.
“Kemarin, kepala Danang berdarah tertimpa genting” lanjutnya dalam sedan.
Isteriku mengecup mesra dahi anaknya. Lembut. Sayang.
Tak henti mengelus rambut sang anak.
“Ibu, sekolahnya Monik bagus. Ada polisinya. Gurunya banyak. Di sekolahku hanya ada tiga.”
Telaga menggenang di mata isteriku.
“Syfa pindah saja ke sekolahnya Monik, Bu !?”
“Lho, nanti siapa yang bantuin Bapakmu nyapu kantor ?”,senyum isteriku sungguh pahit.
Langganan:
Posting Komentar (Atom)
Tulisan Petingan
-
sajak-sajak balatak hirup angger balangsak tunggara teu bēak-bēak beurang peuting rambisak lambaran harepan rangsak impian bēak disasaa...
-
“Lawas teu tepang, ieu kasono meni moho. Ka mana baē atuh Jungjunan tēh ?”, ceuk hiji SMS. Duka ti saha, da teu wawuh nomerna gē. Teu hayang...
-
Samangkok cipanon hiji indung ngamandian anakna nu perlaya na tungtung kabingung basa ngadagangkeun botol-botol nasib di peuntaseun kara...
-
"Kaharti ayeuna mah. Paingan atuh harita loba nu datang ka dēwēk. Pasubuh-subuh. Parēbo-rēbo. Padeuheus-deuheus. Miharep sih piwelas dē...
-
Samēmēh lalajo Tonggērēt Banēn na kongkolak panon samoja ngarangrangan mugurkeun dangdaunan luhur pajaratan nutupan tetengger ngabalaan t...
Tidak ada komentar:
Posting Komentar